buhay-kalusugan
ang daming oras sa kamay ko. gusto ko ulet mag full-time sa sports. gusto ko subukan mag frisbee. or bumalik sa pagbabasketball.

TL mode
wala nang pressure sa part ko dahil wala na ako sa team ni billy para i-back up niya ako. nasa accenture na si francis, si ceasar naman nasa alabang at malamang mas gugustuhin niya i-endorse si vaves. yung bago kong boss, si lorese, si jonee naman ang bata niya. wala nang pressure sa 'kin maliban na lang sa dapat kong ayusin stats ko dahil alam kong di ko rin naman kailangan ng endorsement. pababayaan ko na lang ang credentials ko at performance ang magsalita.

salvation army
malapit na lumabas yung 13th month. ayos! makakabili na rin ako ng bagong damit.

ako muna
natapos ang buwan nito na hindi maganda. hindi eto yung inakala kong magiging katapusan ng november kasi napakasaya nung nagumpisa. ang daming nangyari. tinopak na naman yung nanay ni aj, tas sa kaka-OT ko, hindi ko masyado nakita mga kaibigan at pamilya ko. nagkaroon kami ni rai ng tampuhan, at di ako nakapunta sa birthday ng mga inaanak kong kambal kay ace. nagwatak-watak na ang team ceasar. nanligaw ako ngunit nauwi sa pagkabigo. ouch! naisip-isip ko, ngayong december, bago matapos ang 2008, sarili ko muna aasikasuhin ko. ako muna.

hello 2009
napakarami kong naranasan at natutunan ngayong taon. pagpasok ng 2008 hindi ko inakalain na magiging ganito. ngi isang beses hindi ko talaga naisip. hindi natuloy kasal ko, hindi ako napromote, hindi natuloy yung banda ko. pero may pag-asa pa ang lahat ng ito. hindi na ko kelangan magmadali. pero grabe pala, di ko rin naisip na napagdaanan ko lahat 'to at ngayon buo pa rin ako.

napakabilis ng pangyayari. di pa nakukumpirma, pero sana hindi. sana hindi talaga.

nagpunta ako sa eastwood md clinic sa (ahem) eastwood cyber mall para ipatingin yung namamaga kong paa. medyo masakit na siya nung friday pa lang pagkatapos maglaro, at simula nun eh paika-ika akong naglalakad. nagdesisiyon yung doktor na ipa-xray yung right foot ko, at sa wednesday pa malalaman ang resulta.

posibleng fracture daw.

ang labo nga eh, nararamdaman ko medyo masakit nga pero hindi ko alam na ganun na pala. kung hindi pa nakita ng housemate ko na namamaga na yung paa ko, hindi ko pa maiisip na magpakonsulta.

waaaaah.

nakita ko kahapon si aj. meron siyang measles, pero makulit pa din, sabi ng tita ko na doktor nya eh baka next week pa lumabas yung lagnat. ayun, tuwang tuwa dahil may bago siyang tuta. magkamukha na sila.

ang sarap magkaron ng isang matalik na kaibigan/kapatid/kakampi/ka-kosa/kumpare na sinasabi sa iyo ang totoo kahit na alam pa niya na masasaktan yan. para sa kin isa yan sa mga pagsukat sa lalim ng pinagsamahan niyo. bago ako dumalaw kay aj, eh tumambay ako sa puwesto nila ryan sa may commonwealth market habang hinihintay yung mag-ina. bagamat saglit lang ang aming pagkikita ni rai, eh ang dami naming napagusapan. ang dami na palang nagaganap sa buhay niya simula nung huli kaming nagkita last weekend, nung naglasingan kami dito sa apartment. ayos.

rai: bro wag ka nang hihinga.
ako: bakit?
rai: (tumuro sa sexy abs ko)
ako: huh?
rai: ang laki na nyan eh! para kang pulis.
ako: shet! talaga?
rai: tignan mo sakin, napaliit ko na nga eh.
ako: onga no.
rai: pangit, bro. pogi ka nga laki naman tiyan mo.
ako: haha. oo na na-gets ko na.

nung isang buwan ko lang sinabi sa sarili ko na ayoko sanang maging malamig ang pasko ko. pinagtatawanan ako ni ryan at ng mga kapatid nya na si alem at alvin dahil masyado ko raw inaalala yun. tama din naman sila. bakit nga ba? di nga naman kelangan maging malamig at malungkot, andiyan naman ang pamilya at mga kaibigan ko. kayakap ba kamo? andiyan naman yung unan kong manipis pa sa papel. ang nipis na, ambantot pa. daig pa nya yung aso diyan sa tapat namin.

ewan ko ba kung ano ang naisip ko at isa-isa kong iniiwasan yung mga "prospects" ko. di na ko nagpaparamdam sa text at wala na akong balak at gana. yung mga di seryoso, wala na. yung mga may potensyal na seryosohin, wala na rin. etong si numero uno sana, wala, suko na ko. ang dami masyadong issues sa buhay. si numero dos, di pa man din pormal na napapakilala sa akin, mukhang bo-malabs na. bagamat nagkikita kami sa opisina nun, di naman kami nakakapagusap. mukhang aayawan ko na din. bukod dun, mukhang masyado rin siyang busy sa trabaho nya. casual dating siguro baka ok pa, pero para umasa ako sa puwede maging isang maayos at seryosong relasyon? malabo ata sa ngayon. so ayoko muna. tsaka oo. ayoko muna. ayoko naman magsalita ng tapos, pero sa ngayon ayoko rin muna siguro. ah, onga pala. ayoko muna.

hangga't maaaring maiwasan ayoko na talaga ng taga opisina ko din. mahirap na. bukod dun, takot na din ako. sinira ko yung sarili kong patakaran pagdating sa dating, o ano napala ko? eh di nawala. nasaktan pa ko, sumakit lang ulo ko. ika nga ng mga scientific experts at philosophers at pati na rin ng mga prophets, "never shit where you eat". depende naman kasi talaga sa tao yan eh. seryosohin ang karapat-dapat.

sa ngayon, meron akong natitipuhan. ewan ko ba...baka mamaya na naman pagkatapos ng dalawang linggo ayoko na naman. tangina. para akong babae ah. eh ano ba talaga betong?

masaya rin naman ako sa ngayon, meron mang kasama o wala. kahit objective o subjective pa man ang pananaw mo sa ganyan, maiisip mo rin naman na kelangan mong hanapin ang sarili mong kasiyahan dahil wala namang ibang tao na makakapagbigay niyan sa'yo kundi ang sarili mo.

hindi magiging malamig ang pasko ko.

nababaliw na naman ata ako. bagamat alam ko na baka (sana) temporary madness lang ito, pag hindi ako umayos eh baka maging "permanent insanity" (kung merong ganun, imbento ko lang ata yun) ito.

sa isang di maipaliwanag na pangyayari - malamang eh sa sobrang kainipan at pagkabato ko kahapon. ang hirap talaga ng naiiwan mag-isa sa apartment - eh naisipan kong maghanap ng videos ng M2M sa youtube. o, baka umaandar na naman yang berde mong utak. hindi male-to-male action ang hinanap ko. yuck! kadire! oo, ayun na nga, yung female duo na galing norway na sumikat nung 2000.

grabe, ang tindi ng tama ko nun sa M2M. shet. hanggang ngayon pagnakikita ko sila kinikilig pa rin ako. schoolboy fantasy ko sila eh. nakakainis at nagdalaga na ang dalawa, hindi na sila kasing cute nun nung mga 16-19 taon pa lang sila (uunahan na kita, hindi ganun ang hilig ko, masyadong bata ang ganung edad sakin. pero may exceptions naman. kung kasing ganda ba naman ni marion raven at marit larsen, pwede na! hehe).bukod sa magaling kumanta (bubblegum girly pop nga lang, kung matitiis mo. di na bale, ang ganda naman nila eh.), marunong pa tumugtog ang mga bruha. putang ina talaga. shet. SHET! maging girlfriend ko lang sila, puwede na ko kunin ni Lord. ang laking gulat ko nun nung nalaman ko na nagdisband na sila eh nagdadalaga pa lang sila nun at dalawa lang ata yung nailabas na album. hindi ako nagkaroon ng pagkakataon nun na makita sila nung pumunta sila dito sa pilipinas. hayyyyy.

siguro kaya nga din ako nagkagusto sa best friend ko na si bianca nung nakilala ko siya nun. nag-audition sila ng best friend niya na si diana para sa music club, at ako yung gitarista nun. M2M yung kinanta nila. ay diyoskopo. tanginang yan. nawindang ang lolo mo. hahahahaha. pero nawala rin yun dahil alam kong wala pa ring kukumpara kay marion at marit ko.

hayyyyyy.

nakakatamad talaga pag nasa labas ka o may lakad ka na pupuntahan tapos umuulan. badtrip.

buti na lang at hindi tumodo kundi malamang sakit na naman ang aabutin ko. uso pa naman. sumusunod pala ako sa uso! nakakainis! ayoko ng ganun. at sabi nga ng tunay na diyosa ng mga tato at kagandahan na si trina, wag daw magpapadaig. nagpadaig naman ako. sa bwisit na sakuna. pero wala tayong magagawa. pilitin mang iwasan, minsan tatablan ka talaga. laking gulat ko nang pagsakay ko ng jeep, eh biruin mo lahat kami sa loob nagmistulang mga uhugin. talaga naman. ayos! swerte ko at may sweater ako sa opisina na pinangtaklob ko sa ulo ko. 

------

kadalasan, nahahalintulad ang maulan na panahon sa pagiging malungkot ng isang tao. bakit kaya ganun. para sa akin, puwede rin namang maging masaya yun.  isipin mo, kung kasama mo pamilya mo, di ba ang sarap magsalo sa mesa at kumain habang umuulan? parang yung ad ng coke (buhay coke, buksan mo). o kaya naman himihigop ka ng masarap na sabaw (wow. nagutom ako bigla ah.). o kung kasama mo barkada mo, kahit anong oras pa ni hudas yan, ang sarap uminom at mag-relax habang nagkukuwentuhan kayo ng mga kabalastugan at kawalanghiyaan. tas may sounds sa background. yessss. ayos. steady lang!

siyempre, pinakamaganda sa lahat yung pag umuulan, nakahilata ka lang sa higaan mo at nakataklob ng kumot. mas magiging ok pa lahat yun pag may kayakap ka at.....ah, basta alam mo na yun, malaki ka na.

sarap din naman pag umuulan eh, lalo na pag inlab ka at kasama mo yung taong mahal mo. pag iniisip ko, nakakamiss din pala yung ganung pakiramdam. yung may kasama ka pag umuulan at wala na kayong pakialam sa mundo sa labas ng kuwarto mo. hay, ulan.

yun lang. bow.